donderdag 1 februari 2018

Oranje Mutsje en de HSL / Little Orange Riding Hood and the HSL

Er was eens, lang, heel lang geleden, in een land hier heel ver vandaan, een clubje die onder de naam 'Holland Sociaal Liggend' tochten organiseerden.

english For English please scroll down.

(Nou ja, eigenlijk was het afgelopen zondag en Pijnacker is gewoon een dorpje verderop, maar zo beginnen sprookjes nu eenmaal.)
Ze reden regelmatig en vele tochten met elkaar, totdat op een dag de HSL niet meer reed.

HSL rides again ?
Dat deed Lelievelo veel verdriet. Hij besloot om in zijn eentje de boel weer vlot te trekken. Hij bedacht een mooie route en prikte een datum in de agenda op Ligfiets.net

Oranje Mutsje werd zo genoemd omdat hij vaak een oranje mutsje droeg als het koud was.
Het leek hem wel leuk om met de HSL mee te gaan rijden. Maar helaas, hij moest van SWMBO * die dag stofzuigen.
Gelukkig had zijn trouwe kameraad een goed idee.

Wat nu als ze vroeg weg zouden gaan ? Dan kunnen ze aan het eind van hun rit nog even langs de start in Pijnacker gaan om een stukje mee te rijden en kon Oranje Mutsje weer op tijd thuis zijn !


Oranje Mutsje en zijn trouwe kameraad gaan op pad
Zo gezegd, zo gedaan. Om stipt negen uur lag Oranje Mutsje al in zijn Quest voor de deur van zijn trouwe kameraad. Nog even een kopje koffie en daar ging het tweetal op pad.
En oh, wat ging dat lekker op de dijk richting Zevenhuizen !

Ze hadden de vaart er goed in. De wielen van hun Questen draaiden dat het een lieve lust was.
Niet lang daarna kwamen ze bij een splitsing.
'Tja', zei de trouwe kameraad, 'als we nu rechtdoor gaan zijn we veel te vroeg in Pijnacker.'
'Zullen we een extra lus maken en om Zoetermeer heen rijden ?'.
Dat leek Oranje Mutsje een goed plan.

En weer zat de vaart er goed in. Want doorrijden, daar houden zij wel van. Zij genoten van het landschap dat onder hun door zoefde. Van de vroege ochtendzon.
Van al het groen en al die weidse uitzichten. Ja, kom daar maar eens voor in de stad.

Oranje Mutsje reed door een plas.  De spetters vlogen in het rond en fonkelden als diamanten in het vroege zonlicht. De trouwe kameraad vond dat heel mooi en vroeg aan Oranje Mutsje of hij de volgende keer aan de linkerkant kon rijden. Want dan komt het goed in beeld op de camera.
Na de volgende bocht, in de schaduw, reed Oranje Mutsje zoals gevraagd door een grote plas.
Maar wat was dat ?
In plaats van spetters als fonkelende diamanten vlogen er vieze zwarte druppels over de witte neus van de Quest!
En ook op de schuimkap. En onder de klep van de pet door !
Bah, wat smaakte dat water vies ! Dat was zeker geen chocomelk waar Oranje Mutsje doorheen reed.

Nog een klein stukje door Zoetermeer en hé, wat is dat daar ? Even verderop in de straat stond een drankpost.
Zeker voor een hardloopwedstrijd, dat zou ook de kilometerbordjes in de straat verklaren.
De trouwe kameraad stuurde zijn Quest richting de tafel met de drankjes.
Een aardige mevrouw stond gelijk al klaar met een bekertje water en nog voordat de trouwe kameraad zijn schuimdeksel los had, zette de aardige mevrouw het bekertje aan zijn lippen.

'Dank u wel, mevrouw', zei de trouwe kameraad beleefd.
'U gaat hem toch niet terug op tafel zetten ?' vroeg de trouwe kameraad verschrikt.
'Ach, dat hebben ze toch niet in de gaten' zei de aardige mevrouw. 'Nou ja, schurft duurt maar een week of zes', dacht de trouwe kameraad en vervolgde zijn weg.

Even na elf uur reden Oranje Mutsje en zijn trouwe kameraad het Raadhuisplein in Pijnacker op. Daar stonden Lelievelo en Gé Bé reeds te wachten.

De rit gaat beginnen !
Eenmaal in de polder zat de vaart er weer goed in. Ook Gé Bé hield wel van doortrappen en Lelievelo had zijn electrieke ondersteuning op vol vermogen staan.
En zo scheurde het illustere viertal door het eens zo rustige Groene Hart.

Waar is de prinses ?
Onderweg passeerden zij een koets. De koets was leeg. Alleen de koetsier en de hulpkoetsier zaten op de bok. Maar waar was de prinses ?
De prinses had geen zin om met de koets te gaan. Zij was op haar eigen stalen ros gaan rijden. Haar lange blonde haren dansten in de wind.
In Pijnacker Centrum reed zij het viertal toevallig tegemoet. Nuffig keek zij neer op die MAMILS ** in die rare banaanfietsen.
'Je weet niet wat je mist, meid, rijden in een velomobiel kan toch zò leuk zijn.'
Maar ja, dat kan je niet zomaar zeggen tegen een prinses ...

Even verderop zaten er een paar nare haakse bochten in de weg. Met een hoog hek ernaast.
Lelievelo en OranjeMutsje hadden nog steeds erg veel vaart.
De eerste haakse bocht ging nog goed. De tweede ook nog wel, ware het niet dat er een tegenligger aan kwam ! Lelievelo stuurde uit alle macht en kon nog maar net op twee wielen de mevrouw op de fiets ontwijken. (zie HSL de film , 05:20 e.v.)
Ook Oranje Mutsje zag het te laat. Oei ! Hij ging ook op 2 wielen recht op die mevrouw af !
De mevrouw op de fiets week snel uit en stond pardoes naast het fietspad in het gras. Wat was zij geschrokken.
Lelievelo en Oranje Mutsje hadden nog lang last van gierende hartkleppen ...

De rest van de rit verliep zoals een rit hoort te zijn.
De mooie route van Lelievelo kwam Oranje Mutsje en zijn trouwe kameraad bekend voor. Die was immers precies gelijk aan hun heenweg !
Maar dat geeft helemaal niets, de route was nog steeds mooi en qua film montage is het gewoon een kwestie van de heenrit achterstevoren monteren. Iets waar Oranje Mutsje zijn hand niet voor omdraait.
Verder was het gewoon lekker doortrappen door de polders en in de pauze warme chocomelk met slagroom èn appeltaart met slagroom bij de Happy Moose aan de Noord Aa.

Het was erg gezellig.
Opeens keek Oranje Mutsje verschrikt op zijn horloge. Huh, is het al zo laat ? Wat zal SWMBO wel niet zeggen ?

Snel werd de laatste slok naar binnen geklokt, snel afgerekend en de Velomobielen van stal gehaald. In rap tempo ging het richting de Rotte.
Bij de Pekbrug werd afscheid genomen van Lelievelo. 'Dank je wel voor de rit en tot de volgende keer !' zeiden Gé Bé, Oranje Mutsje en zijn trouwe kameraad.
Ter hoogte van de Middelweg nam ook Gé Bé afscheid.
'Tot ziens, tot de volgende keer !'

De snelheid ging nog meer omhoog en in een mum van tijd was Oranje Mutsje thuis.
Nu ging zijn trouwe kameraad zijn Quest naar huis brengen, om daarna te genieten van een welverdiende warme douche.

Wie weet is Lelievelo zo enthousiast geworden, dat hij nòg een datum in de agenda van Ligfiets.net heeft gezet.
Ga maar gauw kijken !


En ze leefden nog lang en gelukkig.


*)    SWMBO = She Who Must Be Obeyed
**)  MAMIL  = Middle Aged Man In Lycra



english  Once upon a time in a country far, far away, there was a club named HSL *** who organised recumbent and Velomobile rides.

(Well, actually it was last sunday and Pijnacker is just the next hamlet, but this is the way a fairy tale starts.)
They rode on a regularly basis and many rides together, until one day the HSL just stopped.

HSL rides again ?
Lelievelo was very sad . He descided to breathe new life in the HSL. He planned a new route and picked a date at the program on Ligfiets.net

Little Orange Riding Hood was called this way because when it was cold outside, he wore an orange cap.
He thought it would be fun to join in with the new HSL.
Unfortunately, SWMBO * had other plans for him. Vacuum cleaning was what he must do.
Fortunately his comrade came up with a good idea.

They could go early in the morning, when SWMBO was still asleep. At the end of their ride they could join the HSL at the start in Pijnacker, ride a few kilometers with HSL and Little Orange Riding Hood could be back home on time !


Little Orange Riding Hood and his comrad on the road
At nine 'o clock sharp Little Orange Riding Hood went to his comrade and knocked on the door.
After a cup of coffee they went on their way.
Oh what a joy, riding on the dike to Zevenhuizen !

Little Orange Riding Hood and his comrade enjoyed the speed. Their wheels were humming and spinning.
After a while they came at a T-junction. 'Well', said his comrade, 'if we go left, we'll be much too early at he start in Pijnacker.'
'We can make a loop around Zoetermeer, if you want to.'
Little Orange Riding Hood thought this was a good plan.

And so they went on their way again. With great speed. Because it's the speed they like. They enjoyed the scenery whizzing by. The early morning sun. All the trees and the green fields. They don't have that in the city, you know.

Little Orange Riding Hood rode through a puddle. The splashes were flying through the air and sparkled like diamonds in the early morning sun. His comrade saw this beautiful spectacle and asked Little Orange Riding Hood if he could ride through a puddle again. But only on the left side of him, so the camera on the left can take a good shot.
After the next corner, in the shade, Little Orange Riding Hood rode though a big puddle.
But wait a minute !
Instead of splashes like sparkling diamonds, fat black ugly drops fell on the nose of the white Quest ! And onto the foam cover. And they also flew under the flap of the cap !
Phooey, that tastes horrible !
It sure wasn't choco, that puddle Little Orange Riding Hood rode through.

Just a tiny bit through the city of Zoetermeer and, hey, what's that ? Further on in the street there was a drink post ! That must be for a running contest.
The comrade could use a sip or two and steered his Quest to the table filled with refreshing drinks.
A nice lady immediately came to him and even before the comrade has undone his foam cover, the nice lady put the cup at his lips.

'Thank you very much', said the comrade politely.
'You're not going to put it back on the table, I presume ?' asked the comrade with some fear in his eyes.
'Oh don't you worry, they'll never notice that' the nice lady said. 'Oh well, scabies will only last for about six weeks or so', the comrade thought and went on his way again.

Just a few minutes past eleven Little Orange Riding Hood and his comrade rode onto the square in Pijnacker. Lelievelo and Gé Bé were already there.

The journey is about to start !
Once in the middle of the polder they were speeding again. Gé Bé also liked to go fast and Lelievelo has put his electrical support on his trike on maximum power.
And like this the 4 compagnions were racing through the once so quiet and peaceful polder.

Where's the princess ?
They passed a carriage. It was empty, only the coachman and his assistent were riding it. Where is the princess ?
The princess didn't feel like going with the carriage. She wanted to ride on her own bike . Her long, blond hairs were dancing in the wind.
In the centre of Pijnacker she passed the four compagnions. Niminy-piminy she looked down on those MAMILS ** riding their strange banana bikes.
'You don't know what you're missing, lass, riding a Velomobile is such great fun.'
But that's something one can't say to a princess ...

A little further down the road, ther were some nasty bends.
Lelievelo and Little Orange Riding Hood were speeding quite fast. The first bend went well.
The second too, but unfortunately Lelievelo didn't noticed the oncoming lady on her bike. But when 
Lelievelo saw her, he almost bent his steering column and with one wheel high up in the air he could just prevent a collision. (see HSL the movie , 05:20 ff.)
Little Orange Riding Hood was racing behind Lelievelo and he too almost tipped over !
The lady on her bike dodged into the grass next to the cycle path. Oh Dear !
Lelievelo and Little Orange Riding Hood are still suffering from howling heartvalves ...

The remaining part of the ride went like it should.
The nice route of Lelievelo was very familiar to Little Orange Riding Hood and his comrade. It was exectly the road they took on their way to the start !
That doesn't matter, the route was still a nice one to ride. And for the film, well, that's easy.
Just take the film and play it backwards ! An easy job for Little Orange Riding Hood.
They all enjoyed speeding through the polders and a brake with hot choco and apple pie, both with whipped cream at the Happy Moose on the waterfront of the Noord Aa.

They had a great time.
Suddenly Little Orange Riding Hood looked at his watch. 'Oh my, is it already that late ?!?' What if SWMBO will notice ?

They quickly finished their drinks, payed their bills and jumped into their Velomobiles.
With great speed they were racing back to the river Rotte.
At the Pekbrug bridge they said goodbye to Lelievelo. 'Thank you very much for the ride, see you next time !' said Gé Bé, Little Orange Riding Hood and his comrade.
At the Middelweg crossing it was time to say goodbye to Gé Bé as well.
'Bye bye, see you next time !'

Little Orange Riding Hood and his comrade increased the speed even more and it didn't take long before Little Orange Riding Hood was home again.
Now his comrade rode home his Quest and took a hot shower.

Perhaps Lelievelo is so excited, he will plan another route on the program of Ligfiets.net.
Go take a look !


And they lived happily ever after.


*)      SWMBO = She Who Must Be Obeyed
**)    MAMIL  = Middle Aged Man In Lycra
***)  HSL        = High Speed Line (train) or
                       = Holland Social Lying (flock of recumbent and/or Velomobile riders)

vrijdag 26 januari 2018

Helm of geen helm / Helmet yes or no

Al menig keer ben ik aangesproken door een bukker met de vraag waarom ik geen helm draag.

english For English please scroll down.

Tja, waarom eigenlijk niet ?
Ik moet bekennen dat ik er wel eentje heb. Een hele oude, nog uit de tijd dat ik op mijn allereerste 2e hands Escape Shjess (wie kent 'em niet ?) ligfiets reed. Dacht er toen over om wedstrijden te gaan rijden, dus moest ik er eentje hebben.
Wedstrijden zijn er nooit van gekomen en die paar keer dat ik er buiten mee heb gereden vond ik 'em eigenlijk best wel warm en broeierig, ook al was het buiten aan de frisse kant.

En zo heb ik dus jaren helmloos door de polders gescheurd. De laatste jaren met een petje om de hersenpan tegen al te veel zon te beschermen. Eentje met een klep om de zon uit m'n ogen te houden en bij nattigheid de druppels uit mijn gezicht te houden. En in de winter is het net genoeg om mijn hoofd op temperatuur te houden.

En toen, op een dag, viel mijn oog op deze beauty.


Of in het zwart, ook mooi :


Het bleek een ski of snowboard helm te zijn.
Met 12 ventilatie gaten waarvan maar liefst 8 instelbaar en je krijgt er een helmzak bij kado !


En met een vlakke achterkant, dus dat zou moeten passen in de Quest.
Nee, een rode gaat het niet worden, al was het alleen al om de bijnaam 'Roodkapje' te ontlopen ...

Dus op mijn vrije woensdag naar de desbetreffende winkel gegaan. Kon het eerst niet vinden (zou toch niet uitverkocht zijn ?!?), even nagevraagd maar die mevrouw wist het ook niet.
'Nee meneer, de nieuwe folder gaat pas donderdag in'. Donders.
'Maar wacht, ik zal even de folder erbij pakken'.
Ze kwam terug met een folder en begon driftig te bladeren.
'Sorry mevrouw, maar deze folder ziet er anders uit dan die ik heb gekregen.'
Uiteindelijk bleek dat ik de online versie te pakken had. Dus onverrichter zaken terug naar huis.
Eenmaal online gekeken bleek de door mij gewenste maat en kleur uitverkocht te zijn.
Helaas.

Later kreeg ik nog de tip om op de Duitse versie van de webshop te kijken. Warempel, daar was mijn maat en gewenste kleur nog voorradig. En nog een paar euro goedkoper ook dan de Nederlandse versie ! Wat echter weer gecompenseerd werd door de hogere verzendkosten.
Nou, vooruit dan maar.

Al mijn gegevens ingetypt, kreeg alleen mijn postcode niet in de vakjes ingevuld. Ach, dan maar zonder. Even later werd mij duidelijk waarom, levering was alleen in Duitsland mogelijk. Zucht.

Nu schijnt alles met een reden te gebeuren. Misschien moest ik eens beter nadenken over wel of niet een helm.

Weet je wat ? Laat ik het eens op Internet gaan vragen. (fb)
En dat heb ik geweten.

Op mijn vraag of iemand een goede helm wist voor gebruik in een Velomobiel of dat deze juist het leiden verlengt kreeg ik een berg reacties.

Sommige reden met kayak helmen, racefietshelmen, skate- of BMX helmen.
Anderen reden bewust helmloos, met als reden beperkte bewegingsvrijheid met een helm.
Of vonden dat de smurfenmuts als een roll bar zou werken. (ikzelf denk dat die werking tegenvalt in de praktijk. Omdat je niet vast zit in de velomobiel zal je tijdens een val gedeeltelijk er uit worden geslingerd)
Of vonden dat je juist met een helm buiten de bescherming van de smurfenmuts valt, waardoor de helm dus wel jouw hoofd beschermd maar ondertussen krijgt jouw nek wel een genadeslag bij een val.

Vervolgens diverse voorbeelden over het resultaat van het niet dragen van een helm en er zaten ook wat grappenmakers tussen, die een helm zoals onderstaande voorstelde:

Leuk voor tijdens de Oliebollentocht.

De futuristische Hovding, een soort airbag kraag, werd afgeraden voor ligfietsers. Het ding herkent wel een val van een gewone fiets maar (nog ?) niet een val van een ligfiets c.q. Velomobiel.

Naast alle goed bedoelde adviezen kwam ook nog een interessante verwijzing naar de site van de Fietsersbond.
Die liet zien dat een fietshelm is ontworpen voor een val, waarbij je hoofd met een snelheid van 20 km/u tegen een obstakel botst.
De helm beschermt dan tegen een wond, een schedelbreuk en hersenletsel.

Echter de snelheid van een Velomobiel ligt veel hoger. Waarschijnlijk zal de helm wel iets bescherming bieden, maar geen volledige en zeker niet tegen ernstig hersenletsel.

Dan kan je beter kijken naar een helm ontworpen voor speed pedelecs. Ontworpen voor hogere snelheden en toch geventileerd.

Tja, dus ook al heb je een helm, het blijft oppassen geblazen.




english  Sometimes a roady asks me why I don't wear a helmet.

Well, why not ?
I have to confess I do own one. A very old one, from the time I was riding my first second hand recumbant, the Escape Shjess. I thought I would like to race and join the competition, so then I needed a helmet.
But I never joined the competition and the few times I rode with the helmet it was uncomfortable, it was too warm for me, although it was quite chilly outside.

So most of the years I was racing through the polders without a helmet. The last few years I started wearing a cap to protect my head from the sun. A cap with a flap to keep the sun out of my eyes and the raindrops out of my face. And just warm enough for a Dutch winter.

There's a good bicycle infra structure in the Netherlands, compared to other countries. Where ever possible there is a separate lane for cyclists. 

And then one day, this beauty caught my eye:


Or in black, also very attracktive :


It was a ski or snowboard helmet.
With 12 ventilation holes ( 8 adjustable) and it comes with a free helmet bag  !


It has a flat back side, so it must fit the Quest.
No, and I don't want a red one, I can already here them call me 'Little Red Riding Hood' ...

I went to the store but couldn't find it. Sold out already ?
No, this item was only for sale in their webshop.
By the time I was home and logged on to their webside, the item was no longer available.
Sheep dip !

Everything happens with a reason, they say. Perhaps I should take a better look at helmets.
Let's ask the Internet. (fb)

I asked the question if anybody knew a good helmet for use in a Velomobile. Or does a helmet only prolongs the suffering after an accident ?
That gave a lot of response.

Some use kayak helmets, roadie helmets, skate- or BMX helmets.
Some rode without a helmet, because a helmet hinders their movement.
Or they thought the hump will function as a roll bar. (I think that doesn't work so well, because in case of a fall you will be partially tossed out of the Velomobile. There's no seat belt to hold you in place.)
Or they say with a helmet your head is too large to be protected by the hump, so your neck will get injured during a fall.

There were also some exampels of the result of not wearing a helmet in aan accident and of course, some jokers who suggested a helmet like this one:

Nice for Halloween.

The futuristic Hovding, a kind of airbag collar, should not be used on a recumbent or Velomobile.
It recognises the fall from a standard bicycle but not (yet?) a fall with a Velomobile.

They also pointed out to the site of the Dutch Cycle Assocation, de Fietsersbond.
It shows a bicycle helmet is designed to withstand a fall, when your head is moving at 20 kilometers an hour.
The helmet protects against a wound, a skull fracture and concussion.

The speed in a Velomobile is much more than that. So the helmet will give some protection against a wound or a skull fracture, but can not prevent concussion when falling at high speed.

One should take a look at helmets designed for speed pedelecs. These are designed for higher speeds and have still good ventilation.

So even if you do wear a helmet, you still need to be careful.

woensdag 24 januari 2018

32 tanden / 32 teeth

Dat is het aantal gebitselementen van een volwassen mens, volgens Wikipedia.

english For English please scroll down.

En die moeten, net als bij de Quest, met regelmatige intervallen nagekeken worden.
Zo ook bij mij.

Nu is het niet een van mijn favoriete bezigheden. Wat hier nu de oorzaak van is, geen idee.
De tandarts zelf is heel relaxt en rustig, daar kan het niet aan liggen.
Toen ik voor het eerst met hem kennis maakte en hij aan mij vroeg of ik nog problemen had, zei ik heel eerlijk: 'Nou, het begint hier een beetje dun te worden', wijzend op mijn achterhoofd.
'En daarbij komt, als ik nerveus ben, ga ik flauwe grappen uitkramen.'

Nu was de laatste controle alweer bijna een jaar geleden, dus moest ik er toch aan geloven.
Met lood in de schoenen reed ik naar de praktijk, onderweg natuurlijk file, maar uiteindelijk lukte het mij toch om ruim 3 kwartier van tevoren aanwezig te zijn.
Daar zat ik als enige in de wachtkamer.
Relax, rustig doorademen, RELAX, RUSTAAAAGH !!!
Zal ik nog even gebruik maken van het toilet ? Nee, ik hoef niet.
Hoe laat is het ? 3 Voor half negen ? De wetenschap dat het nu te laat is om nog te gaan werkt zeer laxerend, kan ik u vertellen ...

Maar wat zie ik daar vanuit mijn ooghoek ? Het zal toch niet waar zijn ?
Even later kwam er een andere patient binnen.
'Bent u nu met de Quest gekomen ?', vroeg ik hem. En inderdaad, hij was met de Quest naar de tandarts gegaan.
Na deze korte ontmoeting werd ik de behandelkamer in geroepen. Ik merkte bij mezelf dat de zenuwen voor het grootste gedeelte waren omgezet in een soort van enthousiasme.


De controle zelf ging goed, de foto's waren ok en een half uurtje later stond ik weer buiten.
De eigenaar van de Quest heb ik verder niet meer gesproken en ik was vergeten zijn naam te vragen.

Kent iemand de eigenaar van deze witte glasvezel Quest uit de regio Driebergen - Rijsenburg ?

Velomobielen, nu ook bij de tandarts

english  That's the number of teeth of an adult, according to Wikipedia.
And they need to be checked, just like a Velomobile, at a regular basis.
No execption for me.

This check-up is not one of my favorite things. Why, I really don't know.My dentist is a very relaxed and gentle person, so he can't be the cause.
When I first met him, he asked me if I had any problems. 'Well', I said, 'it starts to get a bit thin overhere', pointing at the few hairs n top of my head.
'And when I'm nervous, I start to tell bad jokes'.

The last check-up was almost a year ago, so now it was my turn.
With lead in the soles of my shoes I drove to the dentist office. Of course I got stuck in traffic, but I managed to arrive 45 minutes early.
There I was, the only patient in the waiting room. Relax, take it easy, breath normally, RELAX, TAKE IT EASY !!!
Shall I use the toilet ? No, I don't have to go.
What time is it ? 08:27 ? To know that you have only 3 minutes left can be very laxative, you know.

But what do I see from the corner of my eye ? That can't be true ?!?
A few minutes later another patient walked into the waitingroom.
'Is that your Quest ?' I asked him. And yes, it was. He went to the dentist by Velomobile !
After this short encounter I was called in treatment room. I noticed that most of my nervousness was changed into some kind of exitement.


The check-up went well, the x-rays were ok and in about half an hour I stood outside. Unfortunately I didn't speak to the owner of the Quest and I forgot to ask his name.

Does anybody know this owner of a white GF Quest from the region Driebergen - Rijsenburg ?

A Dutch dentist's office, bikes and Velomobiles :-)






zondag 21 januari 2018

Klimmen met een Quest / Climbing with a Quest

Het was een frisse, zonnige ochtend. Een mooie dag voor een ritje.

english For English please scroll down.

Dus om een uur of negen de Quest naar buiten gereden en binnen niet al te lange tijd kwam Hans F. aangereden.
En op dit moment is ook de film gestart. (met dank aan Hans F. voor de montage)

De rit verliep als de meeste van onze ritten, een lekker tempo, de voorste bepaalt links of rechts bij een splitsing en indien de voorste vraagt 'Links of rechts ?' is het standaard antwoord 'Ok !'

Ter hoogte van Zoetermeer zag ik een bukker voor me. Ik voelde de RIS (= Racefiets Inhaal Syndroom) al kriebelen.
We waren al goed warm gedraaid, dus een klein beetje harder om langzaam aan in te kunnen lopen.

Nu zat ik vlakbij en het koste moeite om in te houden. Er kwam een peleton bukkers aan, achtervolgd door een blauw-zwarte Orca, dus wachten met inhalen.
Even uitkijken voor de uitritten van rechts, straks nog even opletten bij dat tunneltje ...


Velomobielen kunnen niet klimmen. Oh nee ? Wacht maar eens af !
Na het tunneltje kwam een venijnig viaduct. Nu een kwestie van toeren maken met de benen en schakelen op het juiste moment.
Voor de liefhebbers, hier een stukje Strava van het desbetreffende traject.

Haha, daar had ik hem te pakken ! Ik zag hem ploeteren in mijn spiegels, maar hij kwam niet dichterbij.
Wel viel mij op dat Hans niet meekwam, maar een beetje op dezelfde hoogte bleef hangen. Vreemd, dat doet 'ie anders nooit ...

Eenmaal boven gekomen kon de snelheid nog iets omhoog. Niet te veel, want Hans moet ook in de gelegenheid zijn om weer bij te komen. Je bent per slot van rekening samen aan het fietsen, toch ?

Even verder sloegen wij af richting het Bentwoud en zagen de bukker rechtdoor gaan.

De zon in de spiegel kunnen zien schijnen
Wij hebben verder genoten van onze rit, zoals je kan zien in de film.

Eenmaal thuisgekomen hebben we onder het genot van een koffie nog de filmbeelden bekeken.
En wat bleek ?
Ondanks de waterdichte casing van de camera bleek dat er toch een gedeelte van een gesprek was opgenomen tussen Hans F. en de bukker.
Tot mijn stomme verbazing hoorde ik Hans F. een heel verhaal houden over electrische ondersteuning in een Quest, doelende op mijn Quest !!!

Dit viaduct ben ik echt op eigen kracht omhoog gegaan!
Wacht maar Hans, jou krijg ik volgende keer wel, grrr.

Achteraf zag ik op Strava (flybys) dat de bukker Rogier B. bleek te heten en een rit had gemaakt van bijna 95 kilometer.
Tja, dan laat je je in het begin zeker niet gek maken door een klimmende Quest  ;-)
Kudos voor Rogier.



english It was a chilly but sunny sunday morning. A perfect day for a ride.

So at nine o'clock I put the Quest outside and not long after that I saw Hans F. riding into the street with his Quest XS.
And at that point the recording of our ride started. (thanks to Hans F. for editing)

Our ride was the same like most of our rides, a nice speed, the first one determins left or right at a junction and when in doubt he'll shout 'Shall we go left or right ?' and the standard answer is always 'Ok!'

Near Zoetermeer I saw a roadie in front of me and I felt the urge to overtake him.
Our muscles were already warmed up, so we increased the speed just enough to get close to him.

I was already at his tail and it was hard not to overtake him. 
A flock of rodies came towards us followed by an blue and black Orca.
Now carefull at some exits at the right and a tunnel at the right ...


Velomobiles can't climb, so they say. Oh no ? Wait till you see this !
Just after the tunnel came a a nasty viaduct. Now I had to ref up the legs and shift wisely. For the enthousiasts, here is a piece of Strava where you can see the section.

Haha, I've got him ! I saw him working at his pedals in my mirror but he couldn't come any closer. I noticed Hans F. in his Quest XS also stayed behind. Strange, that's not like Hans ...

Once on top of the viaduct the speed increases even more. Not too much, I want to give Hans F. the opportunity to come by. We started this ride together, so we ride together.

A few kilometers later we took the exit and went to the 'Bentwoud' and saw the roadie took the other way.

Reflection of the morning sun in the mirror
We enjoyed the ride, as you can see in this film.

Once at home we were curious at the film. And guess what ?
Despite the watertight casing one could clearly hear a conversation between Hans F. and the roadie.
While I was working my way up the viaduct overtaking the roadie I heard Hans F. discussing electric support on a Quest, my Quest !!!

I rode this viaduct pure on my own, without any support ! Just you wait, Hans F., I'm gonna get you next time !!!

The next day I saw on Strava (flybys) that the roadie mentioned above was Rogier B. and he made a ride to Amsterdam of about 95 kilometer.
Well yes, if that's the case, then it's no use burning all your energy in the first kilometers chasing a Quest up a viaduct !  ;-)
Kudos for Rogier.




vrijdag 12 januari 2018

Een 't' te weinig / A 't' short

Het inzamelen van beeldmateriaal van de Oliebollentocht 2017 ging bijna te goed.

english For English please scroll down.

We kregen niet alleen van de rijders van de tocht uren en uren beeldmateriaal, maar ook van toeschouwers.
Hans F. heeft zich in zijn spaarzame vrije tijd opgesloten in zijn kamertje om dat allemaal te kunnen bekijken en daar dan de leukste en interessantste stukken uit te halen, om die vervolgens weer te monteren tot een 'kijkbare' film, muziek erbij zoeken en eronder zetten etc. tot diep in de nacht ...

Het resultaat mag er dan ook zijn. Tot onze vreugde krijgen wij lovende reacties. (want daar doen we het voor)
En ook wordt er met een kritische blik gekeken. Dan krijg je commentaar in de vorm van: '... de volgorde klopt niet helemaal, want ik passeerde eerst die boom en reed daarna over de brug en in de film rij ik eerst over de brug en ...'.
Maar het merendeel is zeer te spreken over de compilatie.

Er is echter in de aftiteling een foutje geslopen. Een 't' te weinig.
En dat, natuurlijk geheel volgens de wet van Murphy, precies in de naam van een van onze sponsoren  !

SickersNow.com moet natuurlijk stickersNow.com zijn
Hans van der Waal, de ontwerper en producent van de Oliebollentochtstickers 2017, duizend maal excuses. Ik begrepen dat Hans F. ondertussen een nieuwe versie met aangepaste aftiteling aan het produceren is.


Om het leed een beetje te verzachten is besloten om jou te benoemen tot ere-lid van de Rotte Rijders. Dit geeft jou het recht tot het voeren van onderstaand logo aan weerszijden van de Velomobiel, onder de spiegels.
En dan niet zoals de gewone Rotte Rijder met een witte of transparante achtergrond, nee, speciaal voor jou een zilveren !


Die zal zeker niet misstaan op jouw racing green Quattrovelo met creme kleurige top !

En ja, Rotte Rijders schrijf je inderdaad met dubbel 't' en zonder 'n'    ;-)



english The collection of films of the 'Oliebollentocht 2017' ride was overwhelming.

We recieved not only from the riders hours and hours of film, but also spectators send us hours of film.
Hans F. locked himself up in his room after workhours and went through all the hours of film just to cut out the best parts for the compilation.
Then hours of editing, adding music, etc.

And finally here it is !. To our joy we received lots of words of praise. (that's what we aim for)
And also we notice some points of criticism.
Like a remark: '... the sequence is not prefect, because I fist passed a tree and then crossed the bridge but in the movie I first cross the bridge ... '
But most of the viewers enjoyed the film.

Unfortunately there was a mistake in the credits. A 't' short.
And of course, following Murphy's law, right in the name of one of our sponsors !

SickersNow.com must be read as stickersNow.com
Hans van der Waal, the designer and producer of the Oliebollentocht 2017 decalls, we would like to apologise. I know Hans F. is already working on a new version of the film with the right credits.


And to ease the pain even more, there is decided to appoint you, Hans van der Waal, to honorary member of the Rotte Rijders.
This will allow you to ride with the logo of the Rotte Rijders on both sides of your velomobile, just below the mirros.
And not just an ordinary logo with a white or transparant background, no, especially for you a silver one !


This will certainly fit your racing green Quattrovelo with the off-white top !

And of course, 'Rotte Rijders' is written with a double 't' and without 'n'    ;-)

vrijdag 29 december 2017

Schwalbe Duranoliebollentocht / Schwalbe DuranOBT

Bij een verrassingsinspectie van de banden (dit hoor je officieel op regelmatige intervallen te doen, bij mij komt zo'n inspectie op als poepen ...) bleek dat de Kojaks hun beste tijd hadden gehad.


english For English please scroll down.

Tijdens het lospeuteren van de diverse ingereden steentjes en pijlpunten, zie deze link, bleek dat op sommige stukken van het loopvlak het canvas al zichtbaar was.

Kojak begint echt kaal te worden ...

Nu wilde het toeval dat Hans F. ook nieuwe banden nodig had voor de OBT en hij had een mooie aanbieding gezien van Durano's.
Hij had er zelf goede ervaringen mee onder zowel zijn Optima Cheetah als nu onder zijn Quest XS en ook Marius M., de wereldberoemde Fiets&Maker van Capelle e.o. en tevens redder in nood van de Oliebollentocht, reed bij voorkeur op Durano's.
De Durano staat te boek als een snelle raceband (dat wil ik) en duurzaam (dat wil ik ook), dus de bestelling was snel de deur uit.

Een paar dagen voor de OBT kwam de zending binnen en niet lang daarna zaten ze om de velgen.
Zag er weer strak uit, alleen waren deze bandjes zo'n 5 millimeter lager dan de Kojaks, dus die verkeersdrempels gaat weer een dingetje worden.
Nu moet ik zeggen, hoe vaker ik er overheen schuur, hoe minder het wordt (!) en dat zal ook wel voor deze gaan gelden.

Onderweg naar de OBT

Met een gerust hart ging ik de OBT tegemoet.
De heen rit met de Durano's verliep goed. Ze waren wel wat stugger dan de Kojaks en het rammelde wat meer in de Quest, maar ja, dat heb je nu eenmaal met die racebandjes op 8 bar.

De OBT was weer een feestje. Schitterend weer, schitterende omgeving, schitterende mensen, wat wil je nog meer.
Na een kilometer of 50 in de fiets te hebben gelegen (dat is inclusief de heenreis) begon ik trek te krijgen in koffie.
Langzaam maar zeker verliet de bonte stoet de Rhoonse Grienden met uitzicht op de oude Maas en begaven wij ons richting bar-restaurant Prachtig voor de koffie pauze.

Op de Erasmus brug stond het vol met mensen die ons aan het filmen waren. Ik voelde me als een filmster op de rode loper of als Sinterklaas bij zijn intocht. Zo, nog even de laatste bocht en dan een plekje zoeken en ... BANG !
Ik voelde het gelijk, lek. Eerst ongeloof, 'dat kan niet !', 'er loopt hier toch geen richel ?', 'bij het proefrijden ging het hier prima !' en dan de realiteit. Plat als een oud Hollandsche pannekoek.

En weer voelde ik me een filmster. Dit maal door de aangesnelde paparazzi die bloed roken.

Dichterbij kan je haast niet komen
Schaduw selfie van de paparazzi

Gelukkig had ik reserve materiaal bij me en was de band, mede dankzij de helpende hand van Rudolf,
snel vervangen.
Op de voorgrond van de laatste foto is de flens van de vlaggenmast nog te zien waar ik finaal overheen reed. En ja, de vlaggenmast zelf was reeds verwijderd.

Door al dit getrut kwam ik wat laat binnen bij Prachtig.
Bij de deur al weer het filmster gevoel, handje schudden, kennis maken met deze en gene en héé, is dat niet de schuin-tegenover buurvrouw met haar gezin ?
Leuk dat jullie zijn gekomen ! De buurvrouw was enthousiast, de kinderen overdonderd door al die Velomobielen en de buurman, tja, de buurman had gehoopt op een rustige lunch met zijn familie zonder 100 hongerige velonauten voor hem ...

Prachtig gezicht

Halverwege de appelpunt maakte men aanstalten om te gaan vertrekken. Snel de rest opgegeten, koffie was geen tijd meer voor.
Aansluiten in de rij om de laatste druppels er uit te kunnen persen en daarna door de Quest weer in.

In kleine groepjes gingen we de binnenstad in. Ik zat in de laatste groep. Het viel op zich wel mee, het rijden in de binnenstad. Ok, jammer van die paar stoplichten maar goed, als groep velomobielen was het wel te doen.
Na een paar kilometer voelde ik het opeens zwaar trappen. Het zal toch niet waar zijn ?!? Ja hoor, weer lek!

Even een seintje met de claxon en de stoep op gereden. Bram had gelukkig nog een nieuwe binnenband liggen dus die er snel in gedaan. Na oppompen nog een snelle controle en wat denk je, ik voelde een behoorlijke bult aan de binnenkant van de wang.
Nu werd het me duidelijk, waarschijnlijk had ik dus ook de buitenband stuk gereden.
En wat had ik als thuiskomertje achterin de Quest ?
De good-old-nog-net-niet-helemaal-kale Kojak ...

En zo heb ik de rest van de tocht en de thuisreis als Pippie Langkous volbracht, met links de snelheid van de Durano en rechts het comfort van de goed ingereden Kojak.



De volgende ochtend ontdekte ik nog een near-miss:

Bijna raak



english At a surprise-inspection of the tires (one should do this officially at regular intervals, I do it whenever I please ...) I noticed the Kojaks were worn out.

During the picking of the stone flakes and arrow-heads, see this link, I saw the canvas peeping through the rubber.

Kojak is very bold indeed ...

What a coincidence. Hans F. also wanted new tires and saw an offer for Schwalbe Durano's.
He himself had good experience with these tires on his Optima Cheetah as wel as on his Quest XS. Even Marius M., the owner of Fiets&Maker of Capelle rode with Durano's.
The Durano is suitable for racing (that's what I want) and durability (I want that as well) so the order was placed.

A few days before the OBT the tires arrived and not long after that they were on the rims.
It looked great, only they are about 5 millimeter lower than the Kojaks, so I think speedbumps are going to be an issue.
But I must say, the more you ride over them, the easier it gets and it will work the same for these tires.

With my mind at ease we went to the start of the OBT.
So far, so good. The Durano's were somewhat stiffer than the Kojaks and there was more noise in the Quest but hey, that's what you get when you're riding with racing tires at 120 PSI.

On our way to the OBT

De OBT was great ! Magnificent weather, magnificent landscape, magnificent people, what else do you need ?
After about 50 kilometers (that includes the journey to the start) I felt the need for a cup of coffee.
Slowy the convoy left the 'Rhoonse Grienden' with a great view on the river Oude Maas and we worked our way to the coffee stop at bar-restaurant 'Prachtig'.

On the Erasmus bridge it was full of people filming us with their mobile phones. I felt like a movie star on the red carpet. And now for the final turn, looking for a place to park the Quest  ....  BANG !
I instantly felt it, a flat tire. At first disbelieve, 'that's impossible !', 'there shouldn't be a ridge here ?', 'last time it went fine !' And than reality. Flat as a pancake.

Again I felt like a movie star.
This time due to the paparazzi who came running to me as sharks smelling blood.

As close as you can get
Shadow selfie of the paparazzi

Fortunately I had some spare tires with me and with the helping hand of Rudolf the tire was quickly changed.
On the front of the last picture one can clearly see the big flange of a flagpost which causes the tire to sprung a leak. And yes, the flagpole itself was removed years ago.

Due to al this I was somewhat late at the restaurant Prachtig.
At the door again that moviestar feeling, shaking hands and meeting new people and hey, isn't that the neighbor ?
How nice of you to come by ! The neighbor was enthousiastic, the children overwelmed by all those Velomobiles and her husband, well, he was hoping for a quit lunch with his family without a hundred hungry Velonauts in front of him ...

Magnificent view

As I started eating my apple pie the first Velonauts started to go to back to the Velomobiles. So I finished the apple pie quickly, allowed myself no time for coffee and joined the queue so I could squeeze out the last droplets before I jump into my Quest again.

In small groups we entered the city center of Rotterdam. I was in the last group. Apart from the traffic lights it wasn't so hard to ride. Especially when riding with a group.
After a few kilometers the pedaling felt heavy. Oh no, not again ! Yes indeed, again a flat tire.

A small tap on the horn to notify the others and steering the Quest onto the sidewalk. Lucky for me Bram had a new inner tube so we replaced this quickly.
A quick check after pumping and to my surprise I felt a big lump at the inside of the wheel.
Probabely by running into the flange I didn't only sprung a leak with my inner tire, I also damaged the outer tire !
Let mee see, what other tire do I have on board of the Quest ?
A good-old-pretty-well-run-in Kojak ...

And so I rode the rest of the tour like Pippie Longstocking, with on the left the speed of the Durano and at the right the comfort of a well run-in Kojak.



The next morning I noticed a near-miss:

Almost got me !